અહંકારી મહિલા મેનેજરે ગરીબ સિક્યોરિટી ગાર્ડને નોકરીમાંથી કાઢી મૂક્યો, પછી એ જ રાત્રે સુમસામ રસ્તા પર જે થયું તે…

શહેરના સૌથી પોશ વિસ્તારમાં આવેલી એક ગગનચુંબી ઈમારતમાં એક મોટી મલ્ટિનેશનલ આઈટી કંપનીની મુખ્ય ઓફિસ આવેલી હતી. આ ઓફિસની અંદરનું વાતાવરણ એકદમ હાઈ-ફાઈ અને કોર્પોરેટ કલ્ચરથી ભરેલું હતું. આ જ કંપનીમાં મુખ્ય એચઆર મેનેજર તરીકે કાવ્યા કામ કરતી હતી. કાવ્યા ભણવામાં ખૂબ જ તેજસ્વી હતી અને નાની ઉંમરમાં તેણે કંપનીમાં બહુ મોટો હોદ્દો મેળવી લીધો હતો. તે દેખાવમાં જેટલી સુંદર હતી, સ્વભાવમાં તેટલી જ કડક, શિસ્તબદ્ધ અને અહંકારી હતી. તેના મનમાં પોતાના પદ અને સત્તાનો ભારે નશો હતો. તે ઓફિસના નાના કર્મચારીઓ સાથે ક્યારેય સીધા મોઢે વાત નહોતી કરતી અને દરેક નાની ભૂલ પર લોકોને નોકરીમાંથી કાઢી મૂકવા માટે જાણીતી હતી. કાવ્યાના કડક સ્વભાવના કારણે ઓફિસના બધા જ કર્મચારીઓ તેનાથી ફફડતા રહેતા હતા.

આ જ ઓફિસના મુખ્ય દરવાજા પર છેલ્લા પાંચ વર્ષથી હરિભાઈ નામના એક વૃદ્ધ સિક્યોરિટી ગાર્ડ નોકરી કરતા હતા. હરિભાઈ સ્વભાવે ખૂબ જ શાંત, પ્રામાણિક અને વફાદાર માણસ હતા. તેઓ આખો દિવસ અને રાત ગણવેશ પહેરીને ઓફિસના ગેટ પર તૈનાત રહેતા હતા. હરિભાઈના પરિવારમાં તેમની એક દીકરા જેવી દીકરી પૂજા હતી, જે ભણવામાં બહુ જ હોંશિયાર હતી અને અત્યારે શહેરની એક મોટી કોલેજમાં એન્જિનિયરિંગના છેલ્લા વર્ષમાં અભ્યાસ કરી રહી હતી. હરિભાઈ આખો મહિનો તૂટી જાય તેવી મહેનત કરતા હતા જેથી તેમની દીકરીનું ભવિષ્ય સુધરી શકે અને તે એક મોટી ઓફિસર બની શકે. પૂજા પણ પોતાના પિતાની ગરીબી અને મહેનતને સારી રીતે સમજતી હતી, એટલે તે આખો દિવસ પુસ્તકોમાં જ પરોવાયેલી રહેતી હતી.

એક દિવસ ઓફિસમાં બહુ જ મોટી મીટિંગ ચાલી રહી હતી. વિદેશથી કેટલાક મોટા ક્લાયન્ટ્સ કંપનીની મુલાકાતે આવ્યા હતા, જેના કારણે આખી ઓફિસમાં ભારે દોડધામ હતી. કાવ્યા પોતે આખી મીટિંગનું સંચાલન કરી રહી હતી અને બધું જ પરફેક્ટ ઈચ્છતી હતી. બપોરના સમયે કાવ્યા પોતાના કાગળો લઈને મીટિંગ રૂમ તરફ જઈ રહી હતી. બરાબર એ જ સમયે હરિભાઈ ઓફિસની અંદર પાણીની બોટલ મૂકવા માટે આવ્યા હતા. ઉતાવળમાં કાવ્યા હરિભાઈ સાથે ભટકાઈ ગઈ અને તેના હાથમાંથી કેટલાક અગત્યના કાગળો જમીન પર વિખરાઈ ગયા. હરિભાઈએ તુરંત જ માફી માંગી અને જમીન પરથી કાગળો ભેગા કરવા લાગ્યા.

પરંતુ કાવ્યાનો અહંકાર આ સામાન્ય ભુલને સહન ન કરી શક્યો. વિદેશી ક્લાયન્ટ્સની હાજરીમાં આ બધું થવાથી કાવ્યાનો પારો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. તેણે હરિભાઈ પર જોરજોરથી રાડારાડી શરૂ કરી દીધી. તેણે આખી ઓફિસની સામે હરિભાઈને ધમકાવતા કહ્યું કે તમારી હિંમત કેવી રીતે થઈ મારી સામે આવવાની? તમને ખબર પડે છે કે આ કાગળો કેટલા અગત્યના છે? તમારા જેવા ગમાણ અને અજાણ લોકોના કારણે અમારી કંપનીની ઈજ્જત જાય છે. મને તમારી આ બેદરકારી બિલકુલ મંજૂર નથી. કાવ્યાએ હરિભાઈના હાથમાંથી તેમનું આઈડી કાર્ડ ઝૂંટવી લીધું અને કીધું કે તમે અત્યારે જ આ ઓફિસમાંથી બહાર નીકળી જાઓ, તમારી નોકરી અહીં પૂરી થાય છે.

હરિભાઈના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેમના ચહેરા પરનો રંગ ઉડી ગયો. આ નોકરી જ તેમના ઘરનો એકમાત્ર સ્રોત હતો. તેમણે કાવ્યા સામે બંને હાથ જોડી દીધા અને આંખોમાં આસુ સાથે વિનંતી કરવા લાગ્યા. હરિભાઈએ ગદગદ કંઠે કહ્યું કે મેડમ, મને માફ કરી દો. મારાથી ભૂલથી આ થઈ ગયું છે. હું ભવિષ્યમાં ક્યારેય આવી ભૂલ નહીં કરું. મારી દીકરીની કોલેજની છેલ્લા વર્ષની ફી ભરવાના પચ્ચીસ હજાર રૂપિયા બાકી છે અને જો આ મહિને ફી નહીં ભરાય તો તેનું આખું વર્ષ બગડી જશે. મારી દીકરીનું ભવિષ્ય રોળાઈ જશે મેડમ, કૃપા કરીને મને નોકરીમાંથી ન કાઢો.

પરંતુ કાવ્યાનું હૃદય પથ્થર જેવું હતું. તેના મનમાં ગરીબો પ્રત્યે કોઈ દયા કે લાગણી નહોતી. તેણે હરિભાઈની લાચારીની મજાક ઉડાવતા કહ્યું કે તમારી દીકરી ભણે કે ન ભણે તેની સાથે મારે કોઈ લેવાદેવા નથી. આ કોઈ ચેરિટી ટ્રસ્ટ નથી, આ એક કોર્પોરેટ ઓફિસ છે. અહીં ભૂલ કરનાર માટે કોઈ જગ્યા નથી. સિક્યોરિટી ગાર્ડને કહું છું કે આ ડોસાને બહાર કાઢો. હરિભાઈ અત્યંત નિરાશ થઈને રડતા રડતા પોતાની લાકડી લઈને ઓફિસની બહાર નીકળી ગયા. ઓફિસના બીજા કર્મચારીઓ પણ આ જોઈને દુઃખી હતા, પણ કાવ્યા સામે બોલવાની કોઈની હિંમત નહોતી. હરિભાઈ પગપાળા જ પોતાના ઘર તરફ રવાના થયા અને મનોમન ભગવાનને વહારે આવવા પ્રાર્થના કરવા લાગ્યા.

આ ઘટનાને વીતી ગયા પછી રાતનો સમય થઈ ગયો હતો. કાવ્યા ઓફિસનું બધું કામ પતાવીને રાતના લગભગ સાડા અગિયાર વાગ્યે પોતાની મોંઘી લક્ઝરી કાર લઈને ઘરે જવા નીકળી. શહેરથી તેનો બંગલો થોડો દૂર હાઈવેની બાજુમાં આવેલો હતો. રાતનો સમય હોવાથી રસ્તાઓ એકદમ સુમસામ થઈ ગયા હતા. ચોમાસાની ઋતુ હોવાથી આકાશમાં કાળા વાદળો ઘેરાયેલા હતા અને ઝીણો ઝીણો વરસાદ પડી રહ્યો હતો. કાવ્યા ગાડીમાં મ્યુઝિક સાંભળતા સાંભળતા આગળ વધી રહી હતી.

અચાનક હાઈવે પર એક અવાવરું અને સુમસામ રસ્તા પર કાવ્યાની ગાડીના એન્જિનમાંથી અજીબ અવાજ આવ્યો અને ગાડી ઝટકા ખાઈને બંધ થઈ ગઈ. કાવ્યાએ વારંવાર સેલ્ફ મારવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ ગાડી ચાલુ ન થઈ. તેણે ગાડીમાંથી નીચે ઉતરીને જોયું તો આસપાસ ઘનઘોર અંધારું હતું અને દૂર દૂર સુધી કોઈ લાઈટ કે વસ્તી દેખાતી નહોતી. રસ્તા પર કોઈ વાહન પણ પસાર થઈ રહ્યું નહોતો. કાવ્યાએ પોતાનો મોબાઈલ કાઢ્યો તો ખબર પડી કે ત્યાં સિગ્નલ પણ બિલકુલ નહોતા આવતા. કાવ્યા ચિંતા અને ભયમાં મુકાઈ ગઈ.

બરાબર એ જ સમયે રસ્તાની બાજુમાં આવેલી ઝાડીઓમાંથી ત્રણ અજાણ્યા માણસો બહાર આવ્યા. તેમના હાથમાં લોખંડના સળિયા અને ચપ્પુ હતા. તેઓ રસ્તા પર રખડતા ગુંડાઓ હતા જેઓ મોડી રાત્રે એકલી ગાડીઓ જોઈને લૂંટફાટ કરતા હતા. તેમણે એક મોંઘી ગાડી અને એકલી સ્ત્રીને જોઈને કારને ચારેય તરફથી ઘેરી લીધી. ગુંડાઓએ કારના કાચ પર જોરજોરથી સળિયા પછાડવાનું શરૂ કર્યું. કાવ્યા ગાડીની અંદર બેસીને ડરના કારણે ધ્રૂજવા લાગી. તેનો બધો જ અહંકાર અને પદનો નશો એક જ પળમાં ગાયબ થઈ ગયો.

એક ગુંડાએ પથ્થર મારીને કારની બારીનો કાચ તોડી નાખ્યો અને લોક ખોલીને કાવ્યાને બળજબરીથી ગાડીની બહાર ખેંચી કાઢી. કાવ્યા રડવા લાગી અને હાથ જોડીને કહેવા લાગી કે પ્લીઝ મને છોડી દો, મારી પાસે જેટલા પૈસા અને દાગીના છે તે બધા તમે લઈ લો પણ મને નુકસાન ન પહોંચાડો. ગુંડાઓએ તેના હાથમાંથી સોનાની બંગડીઓ અને પર્સ ઝૂંટવી લીધું. પણ તેમના મનમાં પાપ હતું, એટલે તેઓ કાવ્યાની છેડતી કરવા લાગ્યા. કાવ્યા જોરજોરથી બૂમો પાડી રહી હતી કે કોઈ બચાવો, કોઈ મદદ કરો. પણ એ સુમસામ રસ્તા પર તેની બૂમો સાંભળનાર કોઈ નહોતું.

બરાબર એ જ સમયે કાળો કમ્બલ ઓઢીને એક વૃદ્ધ માણસ હાથમાં લાકડી લઈને એ જ રસ્તા પરથી પસાર થઈ રહ્યો હતો. તે હરિભાઈ હતા, જેઓ નોકરી છૂટી ગયા પછી સસ્તી બસ ન મળવાના કારણે પગપાળા જ પોતાના ગામ તરફ જઈ રહ્યા હતા. તેમણે સ્ત્રીનો ચીસાચીસનો અવાજ સાંભળ્યો. હરિભાઈએ એક પણ ક્ષણનો વિચાર કર્યા વિના અવાજની દિશામાં દોટ મૂકી. નજીક આવીને તેમણે જોયું તો ત્રણ ગુંડાઓ એક મહિલાને ઘેરીને ઊભા હતા અને તે મહિલા બીજી કોઈ નહીં પણ તેમની જ ઓફિસની મેનેજર કાવ્યા હતી.

હરિભાઈ પોતાની ઉંમર અને નબળાઈ ભૂલી ગયા. તેમના હૃદયમાં એક અબળા નારીની રક્ષા કરવાનો ક્ષત્રિય ધર્મ જાગી ઉઠ્યો. તેમણે પોતાની સિક્યોરિટી ગાર્ડની વર્ષો જૂની મજબૂત લાકડી હવામાં ફેરવી અને જોરદાર ગર્જના કરી. ગુંડાઓ અચાનક એક વૃદ્ધ માણસને લાકડી સાથે જોઈને ચોંકી ગયા. હરિભાઈએ એક ગુંડાના હાથ પર જોરથી લાકડી ફટકારી, જેના કારણે તેના હાથમાંથી લોખંડનો સળિયો નીચે પડી ગયો. બીજો ગુંડો ચપ્પુ લઈને હરિભાઈ તરફ ધસ્યો, પણ હરિભાઈએ પૂર્તિ બતાવીને તેની છાતીમાં લાકડીનો જોરદાર ઘા કર્યો.

ગુંડાઓ સમજી ગયા કે આ વૃદ્ધ માણસ દેખાવમાં ભલે નબળો હોય પણ તેના હાથમાં બહુ તાકાત છે. હરિભાઈએ સતત લાકડી ફેરવીને ત્રણેય ગુંડાઓને પાછા હટવા મજબૂર કરી દીધા. થોડીવારની ઝપાઝપી પછી ગુંડાઓ ગભરાઈ ગયા અને કાવ્યાનું પર્સ તેમજ દાગીના રસ્તા પર ફેંકીને અંધારામાં નાસી છૂટ્યા. હરિભાઈ પણ આ લડાઈમાં થોડા ઘાયલ થયા હતા અને તેમના હાથમાંથી લોહી વહી રહ્યું હતું, છતાં તેઓ અડગ ઊભા રહ્યા.

કાવ્યા રસ્તાની સાઈડમાં બેસીને જોરજોરથી રડી રહી હતી. હરિભાઈ તેની નજીક ગયા અને અત્યંત નમ્રતાથી પોતાના ખિસ્સામાંથી પાણીની નાની બોટલ કાઢીને તેની સામે ધરી. હરિભાઈએ એકદમ પિતૃતુલ્ય અવાજે કહ્યું કે બેટા, શાંત થઈ જા. હવે તું એકદમ સુરક્ષિત છે. ગુંડાઓ ભાગી ગયા છે. તું પાણી પી અને હિંમત રાખ. કાવ્યાએ પાણી પીધું અને હરિભાઈ સામે જોયું. તેની આંખોમાંથી પસ્તાવાના આંસુ વહી રહ્યા હતા. જે ગરીબ માણસને તેણે થોડા કલાકો પહેલા ભિખારી અને ગમાણ કહીને અપમાનિત કર્યો હતો, તે જ ગરીબ માણસે આજે પોતાનો જીવ જોખમમાં મૂકીને તેની આબરૂ અને જિંદગી બચાવી હતી.

કાવ્યા હરિભાઈના પગમાં પડી ગઈ અને રડતા રડતા માફી માંગવા લાગી. તેણે કહ્યું કે હરિભાઈ, મને માફ કરી દો. હું પૈસા અને હોદ્દાના નશામાં સાવ અંધ બની ગઈ હતી. મેં તમારું બહુ મોટું અપમાન કર્યું હતું. છતાં તમે મારો જીવ બચાવવા માટે ગુંડાઓ સામે લડી પડ્યા. હું આ પાપનું પ્રાયશ્ચિત કેવી રીતે કરીશ? હરિભાઈએ કાવ્યાને પ્રેમથી ઊભી કરી અને કહ્યું કે બેટા, તું તો મારી દીકરી પૂજા જેવી જ છો. દીકરી ગમે તેટલી ભૂલ કરે, પણ પિતા ક્યારેય તેના પર ગુસ્સો ન રાખે. મારો કોઈ ગુસ્સો નથી, તું ચિંતા ન કર.

ત્યારબાદ હરિભાઈએ ગાડીનું બોનેટ ખોલીને જોયું. તેઓ થોડું ઘણું મિકેનિકલ કામ પણ જાણતા હતા. તેમણે વાયરિંગ બરાબર કર્યું અને થોડીવારમાં ગાડી ચાલુ કરી દીધી. કાવ્યા હરિભાઈને પોતાની સાથે ગાડીમાં બેસાડીને સેફ જગ્યાએ લઈ ગઈ. બીજે જ દિવસે સવારે કાવ્યા ઓફિસે પહોંચી. તેનો આખો સ્વભાવ બદલાઈ ગયો હતો. તેનો અહંકાર સાવ ઓગળી ગયો હતો. તેણે તાત્કાલિક ઓફિસના તમામ સ્ટાફની એક મોટી મીટિંગ બોલાવી.

કાવ્યાએ આખી ઓફિસની સામે હરિભાઈને બોલાવ્યા. તેણે સ્ટેજ પર જઈને હરિભાઈને લાલ ગુલાબનો ગુચ્છો આપ્યો અને આખા સ્ટાફની સામે ગઈકાલની ઘટના જણાવીને ફરીથી માફી માંગી. કાવ્યાએ જાહેરાત કરી કે હરિભાઈ આજથી માત્ર સિક્યોરિટી ગાર્ડ નથી, પણ આપણી ઓફિસના ચીફ સિક્યોરિટી ઓફિસર છે અને તેમનો પગાર બમણો કરવામાં આવે છે. એટલું જ નહીં, કાવ્યાએ પોતાના પર્સનલ બેંક ખાતામાંથી પચ્ચીસ હજાર રૂપિયાનો ચેક કાઢ્યો અને હરિભાઈની દીકરી પૂજાની કોલેજની બાકીની આખી ફી ભરી દીધી.

કાવ્યાએ વચન આપ્યું કે પૂજા જ્યાં સુધી ભણશે, તેનો આખો ખર્ચ હું વ્યક્તિગત રીતે ઉપાડીશ અને તે ભણી લેશે પછી આપણી જ કંપનીમાં તેને એક ઊંચા હોદ્દા પર એન્જિનિયર તરીકે નોકરી આપવામાં આવશે. આ સાંભળીને આખી ઓફિસ તાળીઓના ગડગડાટથી ગુંજી ઉઠી. હરિભાઈની આંખોમાં ખુશીના આસુ હતા. કાવ્યાને આજે જિંદગીનો સૌથી મોટો પાઠ મળી ગયો હતો કે માણસ કોઈ મોટા પદ કે ખુરશી પર બેસવાથી મોટો નથી થતો, પણ માણસ તેના દિલની ઉદારતા અને દયાથી મોટો થાય છે. સાચી અમીરાત તો હૃદયના સંસ્કારોમાં હોય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.