અબજોપતિ ફેક્ટરી માલિકે નોકરાણીને આપ્યા પોતાના ફાટેલા કપડાં, પણ એક દિવસ તેના ઝૂંપડામાં જે જોયું તે જોઈને...
શહેરના એક ખૂબ જ ધમધમતા જીઆઈડીસી વિસ્તારમાં સુરજભાઈની ગારમેન્ટ ફેક્ટરી આવેલી હતી. સુરજ અત્યારે શહેરના ટોચના ઉદ્યોગપતિઓમાં ગણાતો હતો. તેની ફેક્ટરીમાં દિવસ-રાત સેંકડો આધુનિક મશીનો ચાલતા હતા અને દેશ-વિદેશમાં તેની બ્રાન્ડના મોંઘા કપડાં સપ્લાય થતા હતા. સુરજ માટે કપડાં એ માત્ર વેપાર નહોતો પણ તેનો અહંકાર અને તેની ઓળખ હતી. તે પોતે પણ દરરોજ લાખોની કિંમતના બ્રાન્ડેડ અને મોંઘા કપડાં પહેરીને ઓફિસે આવતો હતો.
સુરજની એક ખાસિયત હતી કે તે કોઈ પણ કપડું બીજી કે ત્રીજી વાર ભાગ્યે જ પહેરતો હતો. જો કોઈ મોંઘા શર્ટ પર સહેજ પણ ડાઘ પડી જાય કે પેન્ટમાં ક્યાંકથી નાનો દોરો નીકળી જાય, તો તે કપડું તેના માટે સાવ નકામું થઈ જતું હતું. તે પોતાના એ મોંઘા પણ સહેજ ફાટેલા કે નકામા થઈ ગયેલા કપડાંને કચરાપેટીમાં ફેંકી દેવાને બદલે તેના ઘરમાં વર્ષોથી સાફસફાઈનું કામ કરતી વૃદ્ધ નોકરાણી જમનાને આપી દેતો હતો. સુરજને મનમાં એમ થતું કે તે આ કપડાં આપીને જમના પર બહુ મોટો અહેસાન કરી રહ્યો છે.
જમના ખૂબ જ ગરીબ અને વિધવા સ્ત્રી હતી. તે દરરોજ સવારે સુરજના બંગલે આવીને કચરા-પોતા અને વાસણનું કામ કરતી હતી. સુરજ જ્યારે તેને પોતાના ફાટેલા કે નકામા કપડાં આપતો, ત્યારે જમના બંને હાથ જોડીને ખૂબ જ આદરપૂર્વક એ કપડાં સ્વીકારી લેતી હતી. તે એ કપડાંને એક પવિત્ર પ્રસાદની જેમ પોતાની જૂની થેલીમાં મૂકીને રોજ ઘરે લઈ જતી હતી. સુરજ ક્યારેય એ વિચારતો નહોતો કે જમના આ કપડાંનું શું કરતી હશે, કારણ કે તેના માટે એ વસ્તુ માત્ર એક નકામો કચરો જ હતી.
જમનાનું ઘર શહેરના એક છેવાડાના વિસ્તારમાં આવેલી ગીચ ઝૂંપડપટ્ટીમાં હતું. ત્યાં ગરીબી અને લાચારી ચારેય તરફ ફેલાયેલી હતી. એક દિવસ બપોરના સમયે સુરજ પોતાની લક્ઝરી કાર લઈને એક બિઝનેસ મિટિંગ માટે જઈ રહ્યો હતો. અચાનક હાઈવે પર ભારે ટ્રાફિક જામ થયો. ગુગલ મેપે તેને ઝૂંપડપટ્ટીની અંદરથી પસાર થતો એક નાનો શોર્ટકટ રસ્તો બતાવ્યો. સમય બચાવવા માટે સુરજે પોતાની મોંઘી ગાડી એ સાંકડી ગલીઓમાં વાળી દીધી.
ગાડી ધીમે ધીમે આગળ વધી રહી હતી ત્યારે અચાનક રસ્તાની એક બાજુએ સુરજની નજર એક પરિચિત ચહેરા પર પડી. એ ચહેરો બીજો કોઈ નહીં પણ તેની નોકરાણી જમનાનો હતો. જમના પોતાના ફાટેલા ઝૂંપડાની બહાર એક નાની તૂટેલી ખાટલી પર બેસીને કંઈક સીવી રહી હતી. સુરજને અચાનક કૂતુહલ થયું કે જમના આ સમયે ઘરમાં હોવાને બદલે બહાર શું કરી રહી છે. તેણે પોતાની ગાડી એક બાજુ ઉભી રાખી દીધી અને કાચ નીચે કરીને જોવા લાગ્યો.
સુરજે જોયું કે જમનાના હાથમાં સોય-દોરો હતો. તેની આજુબાજુમાં સુરજે આપેલા એ મોંઘા બ્રાન્ડેડ શર્ટ અને પેન્ટના નાના-નાના ટુકડાઓ કાપીને રાખેલા હતા. જમનાએ એ બધા જ જુદા જુદા રંગના અને મોંઘા કાપડના ટુકડાઓને ખૂબ જ ઝીણવટપૂર્વક એકબીજા સાથે જોડી દીધા હતા. તેણે એ બધા નકામા ટુકડાઓ ભેગા કરીને એક અદ્ભુત, સુંદર અને એકદમ મજબૂત દેશી ગોદડું એટલે કે ગોદડી બનાવી દીધી હતી.
સુરજ ગાડીમાંથી નીચે ઉતર્યો અને ધીમે પગલે જમનાના ઝૂંપડા તરફ આગળ વધ્યો. તેને આવતો જોઈને જમના ગભરાઈ ગઈ અને ઊભી થઈ ગઈ. તેણે ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું કે શેઠ, તમે અહીં આ ગરીબના ઝૂંપડે કેમ આવ્યા, કંઈ કામ હતું. સુરજ કંઈ બોલ્યો નહીં, તેની નજર તો એ ખાટલા પર પડેલી સુંદર ગોદડી પર જ ટકેલી હતી. તેણે જોયું કે એ ગોદડી પર એક વીસેક વર્ષનો નવયુવાન છોકરો સૂતો હતો. એ છોકરાના બંને પગ સાવ પાતળા થઈ ગયા હતા અને તે હલનચલન પણ કરી શકતો નહોતો.
જમનાએ રડમસ અવાજે સુરજને કહ્યું કે શેઠ, આ મારો દીકરો શ્રવણ છે. એને બાળપણથી જ લકવો મારેલો છે. એ આખો દિવસ ખાટલા પર જ સૂતો રહે છે. પહેલાં અમારી પાસે સારી પથારી નહોતી એટલે એની પીઠ પર ચામડી છોલાઈ જતી હતી અને એ દર્દથી આખી રાત રડતો હતો. ગરીબીના કારણે મારી પાસે ગાદલું ખરીદવાના પૈસા નહોતા. પણ તમે જ્યારે મને તમારા વાપરેલા અને ફાટેલા કપડાં આપવાનું શરૂ કર્યું, ત્યારે મારા નસીબ ખૂલી ગયા.
જમનાની આંખોમાંથી આંસુ સરી પડ્યા. તેણે આગળ કહ્યું કે શેઠ, તમે જે કપડાં આપતા હતા તેનું કાપડ એટલું મોંઘું અને પોચું હતું કે મને થયું આને વેડફાય નહીં. મેં એ બધા કપડાંના સારા ભાગ કાપીને, અંદર જૂના ચિથરા ભરીને મારા દીકરા માટે આ મુલાયમ ગોદડું બનાવી દીધું. આ ગોદડી એટલી પોચી છે કે હવે મારો શ્રવણ આખી રાત દર્દ વગર શાંતિથી સૂઈ શકે છે. મારા માટે તો આ ગોદડું નથી, પણ ભગવાનનું આપેલું આશ્રય છે. તમે કચરો સમજીને જે આપ્યું, તેણે મારા દીકરાની જિંદગી સુધારી દીધી.
જમનાની આ વાતો સાંભળીને સૂરજના કાળજામાં તીક્ષ્ણ કટોરો વાગ્યો હોય તેવો અનુભવ થયો. તેના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ. તેની આંખો સામે પોતાની ભવ્ય ફેક્ટરી અને રોજ કચરામાં ફેંકાતા કાપડના હજારો વેસ્ટ ટુકડાઓ તરવરવા લાગ્યા. તેને સમજાયું કે જે વસ્તુ તેના માટે સાવ નકામો કચરો હતી, જે કટિંગના ટુકડાઓને તે વેસ્ટ ગણીને ફેંકી દેતો હતો, તે ટુકડાઓ કોઈ ગરીબ પરિવાર માટે આખા ઘરનું સુખ અને એક લાચાર દીકરાની પથારી બની ગયા હતા.
સુરજનો બધો જ અહંકાર, તેની બ્રાન્ડનું અભિમાન ક્ષણભરમાં ઓગળીને પાણી થઈ ગયું. તેને પોતાની જાત પર અતિશય ગ્લાનિ થઈ કે તે કેટલો સ્વાર્થી હતો કે કરોડો રૂપિયા કમાવા છતાં ક્યારેય આ ગરીબોની સાચી જરૂરિયાતને સમજી શક્યો નહોતો. કુદરતે તેને આટલું બધું આપ્યું હતું, છતાં તે માત્ર પોતાના મોજશોખમાં જ અંધ હતો. જમનાના ઝૂંપડાની ગરીબી અને તેના દીકરાનો ચહેરો સુરજના હૃદયને હચમચાવી ગયો હતો.
સુરજની આંખો આંસુઓથી ભરાઈ આવી. તેણે જમનાની સામે જોયું અને ગળગળા અવાજે કહ્યું કે જમના માજી, આજે તમે મારી આંખો ખોલી નાખી છે. હું મારી જાતને બહુ મોટો માણસ સમજતો હતો, પણ અસલી મોટું મન તો તમારું છે. જેણે નકામી વસ્તુમાંથી પણ પ્રેમ અને આશ્રય ઊભો કરી દીધો. તેણે ખિસ્સામાંથી થોડા પૈસા કાઢીને જમનાના હાથમાં મૂક્યા અને ત્યાંથી સીધો પોતાની ફેક્ટરી તરફ રવાના થઈ ગયો.
ફેક્ટરીએ પહોંચીને સુરજે મિટિંગો કેન્સલ કરી નાખી. તેણે તાત્કાલિક પોતાના મેનેજર અને સુપરવાઈઝરને બોલાવ્યા. સુરજે આખી ફેક્ટરીનો રાઉન્ડ લીધો અને જોયું કે દરરોજ ટનબંધ કાપડના નાના-મોટા વેસ્ટ ટુકડાઓ કચરા તરીકે ફેંકી દેવામાં આવતા હતા. તેણે મેનેજરને કડક ઓર્ડર આપ્યો કે આજ પછી ફેક્ટરીનો એક પણ કાપડનો ટુકડો કચરામાં ફેંકાવો ન જોઈએ. એ બધા જ બ્રાન્ડેડ કાપડના વેસ્ટ ટુકડાઓને એકઠા કરવામાં આવે.
સુરજે પોતાની ફેક્ટરીના એક આખા વિભાગને માત્ર ગરીબો માટે ગોદડા બનાવવાની કામગીરી સોંપી દીધી. તેણે ફેક્ટરીની મહિલા કારીગરોને કામે લગાડી કે તે મોંઘા કાપડના ટુકડાઓમાંથી સુંદર, મજબૂત અને મુલાયમ ગોદડા તૈયાર કરે. સુરજ પોતે દરરોજ સાંજે એ કામની દેખરેખ રાખવા લાગ્યો. હવે તેને પોતાની બ્રાન્ડના મોંઘા શર્ટ વેચવામાં જેટલો આનંદ નહોતો આવતો, તેનાથી કરોડો ગણો આનંદ આ ગરીબો માટે ગોદડીઓ તૈયાર કરાવવામાં આવતો હતો.
થોડા જ દિવસોમાં ફેક્ટરીમાં હજારો સુંદર ગોદડાઓ તૈયાર થઈ ગયા. સુરજે પોતે પોતાની ગાડીઓમાં એ ગોદડા ભરીને શહેરની જુદી જુદી ઝૂંપડપટ્ટીઓમાં, ફૂટપાથ પર સૂતા ગરીબો અને અનાથ બાળકોને વહેંચવાનું શરૂ કર્યું. જ્યારે શિયાળાની ગુલાબી ઠંડીમાં કોઈ ગરીબ એ મુલાયમ ગોદડું ઓઢીને શાંતિથી સૂઈ જતો, ત્યારે તેના ચહેરા પર આવતી ખુશી જોઈને સુરજનું હૃદય તૃપ્ત થઈ જતું હતું.
સુરજ સમજી ગયો હતો કે દુનિયામાં સાચી સફળતા કરોડોની કમાણી કે મોટી બ્રાન્ડ બનાવવામાં નથી, પણ કોઈ લાચાર અને ગરીબ માણસના આંસુ લૂછીને તેના ચહેરા પર નાનું સ્મિત લાવવામાં છે. જે સૂરજ ક્યારેય કોઈની સામે નમતો નહોતો, તે આજે ગરીબોની સેવામાં સાચો માણસ બની ચૂક્યો હતો. જમનાના એ નાના ઝૂંપડામાંથી શરૂ થયેલી એક નાની ગોદડીએ આજે હજારો ગરીબોની જિંદગીમાં હૂંફ અને પ્રેમનો નવો પ્રકાશ ફેલાવી દીધો હતો.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.