"આ હવે મારું ઘર છે, તમે તમારા સાસરે ધ્યાન આપો" નણંદને આવું કહેનારી વહુ પર જ્યારે મુશ્કેલી આવી ત્યારે...

નવી પરણેલી નેહાના લગ્નને હજી માંડ ત્રણ મહિના થયા હતા. લગ્ન કરીને જ્યારે તે આ ઘરમાં આવી ત્યારે તેના મનમાં એક અલગ જ ઉત્સાહ અને સાથે થોડો અહંકાર પણ હતો. નેહા આધુનિક વિચારોવાળી અને થોડી જીદ્દી સ્વભાવની છોકરી હતી. તેના પિયરમાં તેને ક્યારેય કોઈ બાબતની મનાઈ નહોતી કરવામાં આવી, એટલે અહીં સાસરામાં આવીને પણ તેને એવું જ હતું કે ઘરની બધી સત્તા તેના હાથમાં આવી જાય. ખાસ કરીને રસોડા પર પોતાનો એકહથ્થુ હક જમાવવો એ તેનું મુખ્ય લક્ષ્ય બની ગયું હતું.

નેહાની સાસુ મંગળાબેન એકદમ શાંત, ગંભીર અને સમજદાર સ્ત્રી હતા. તેમણે વર્ષો સુધી આ ઘરને પોતાના લોહી-પાણી એક કરીને સીંચ્યું હતું. મંગળાબેન વહુના સ્વભાવને સમજી ગયા હતા, એટલે તેઓ ક્યારેય નેહા સાથે કોઈ બાબતે જીભાજોડી નહોતા કરતા. નેહા રસોડામાં પોતાની મરજી મુજબ ફેરફારો કરે, ડબ્બાઓની ગોઠવણ બદલે કે પોતાના સ્વાદ પ્રમાણે રસોઈ બનાવે, મંગળાબેન હંમેશા હસતા મુખે બધું સ્વીકારી લેતા. તેઓ વિચારતા કે નવી વહુ છે, ધીમે ધીમે આ ઘરના રંગમાં રંગાઈ જશે.

પરંતુ ઘરનો માહોલ ત્યારે બદલાયો જ્યારે મંગળાબેનની દીકરી અને નેહાની નણંદ શ્વેતા બે દિવસ માટે પિયર આવી. શ્વેતાના લગ્નને બે વર્ષ થયા હતા અને તે પોતાના સાસરે ખૂબ જ સુખી હતી. પિયર સાથે તેનો લગાવ અતૂટ હતો. પોતાના ભાઈ અને માતા-પિતાને મળવા માટે તે ઉત્સાહભેર આવી હતી. પણ તેને ક્યાં ખબર હતી કે આ વખતે પિયરનું વાતાવરણ પહેલા જેવું નહોતું રહ્યું.

શ્વેતાના આવવાના પહેલા જ દિવસથી નેહાના ચહેરા પર નારાજગી ચોખ્ખી દેખાઈ રહી હતી. નેહાને લાગતું હતું કે શ્વેતાના આવવાથી રસોડા પરથી અને ઘર પરથી તેનો હક ઓછો થઈ જશે. શ્વેતા સ્વભાવે બહુ સરળ અને આખાબોલી હતી, તેના મનમાં કોઈ કપટ નહોતું.

બીજા દિવસે સવારે જ્યારે રસોઈ બનાવવાનો સમય થયો, ત્યારે નેહા રસોડામાં શાક વઘારી રહી હતી. શ્વેતા પણ દીકરીના હકથી રસોડામાં આવી અને નેહાની બાજુમાં ઊભી રહી ગઈ. નેહાએ બનાવેલા શાકની સુગંધ આવી એટલે શ્વેતાએ ચમચી લઈને થોડો રસો ચાખ્યો. સ્વાદ ચાખતા જ શ્વેતા સહજતાથી બોલી ઉઠી:

"ભાભી, શાકમાં મસાલો બરાબર નથી થયો. થોડું મીઠું અને મરચું ઓછું લાગે છે. મારા ભાઈને આવું મોળું શાક બિલકુલ નથી ભાવતું. તે જમતી વખતે ગુસ્સે થશે, એટલે થોડો મસાલો ઉમેરી દો ને!"

બસ, શ્વેતાના આ શબ્દો સાંભળતા જ નેહાનો પારો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. તેને લાગ્યું કે નણંદ તેના જ રસોડામાં આવીને તેની ખામીઓ કાઢી રહી છે અને તેનો હક છીનવવાનો પ્રયત્ન કરી રહી છે. નેહાએ હાથમાં રહેલો તવેથો પછાડ્યો અને રસોડાની બહાર ડ્રોઈંગ રૂમમાં આવી ગઈ, જ્યાં મંગળાબેન બેઠા હતા.

શ્વેતા પણ પાછળ પાછળ બહાર આવી. નેહાનો ગુસ્સો એટલો વધી ગયો હતો કે તે સાસુ મંગળાબેનની મર્યાદા પણ ભૂલી ગઈ. તે શ્વેતા સામે આંગળી ચીંધીને મોટા અવાજે બોલવા લાગી: "શ્વેતાબેન, તમે બે દિવસ માટે પિયર આવ્યા છો તો મહેમાનની જેમ રહો તો સારું. રસોડામાં આવીને મને સલાહ આપવાની કોઈ જરૂર નથી. મારા પતિને શું ભાવે છે અને શું નથી ભાવતું, એ મને સારી રીતે ખબર છે. હવે આ મારું ઘર છે, મારી સત્તા છે. તમે તમારા સાસરે ધ્યાન આપો તો વધુ સારું રહેશે!"

નેહાના આ આકરા અને કડવા શબ્દો સાંભળીને શ્વેતા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. તેની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયાં. પિયરમાં પોતાના જ ભાઈના ઘરમાં તેને આવું સાંભળવા મળશે એવી તેણે કલ્પના પણ નહોતી કરી. મંગળાબેન પણ વહુનું આ વર્તન જોઈને અંદરથી ખૂબ દુઃખી થયા, પણ તેમણે પરિસ્થિતિને વણસતી અટકાવવા માટે મધ્યસ્થી કરી.

મંગળાબેન ઊભા થયા અને તેમણે નેહાને શાંત કરતાં કહ્યું, "વહુ, ઠંડી થા. શ્વેતાનો કહેવાનો એવો કોઈ ખોટો આશય નહોતો. તે તો માત્ર તેના ભાઈની આદત વિશે કહેતી હતી." ત્યારબાદ તેમણે શ્વેતાનો હાથ પકડ્યો અને તેને શાંત પાડીને અંદરના રૂમમાં મોકલી દીધી. નેહા ગણગણાટ કરતી ફરીથી રસોડામાં ચાલી ગઈ. આખા ઘરમાં એક અજીબ શાંતિ અને તણાવ છવાઈ ગયો હતો.

બપોરનું જમવાનું પણ ભારે હૈયે પૂરું થયું. કોઈની વચ્ચે કોઈ ખાસ વાતચીત ન થઈ. નેહા પોતાની જીત પર અંદરથી મલકાઈ રહી હતી કે તેણે આજે નણંદને તેની હદ બતાવી દીધી.

પરંતુ સમય હંમેશા એક સરખો નથી રહેતો. સાંજ થવા આવી હતી અને ઘરના પુરુષો હજી ઓફિસેથી પાછા નહોતા ફર્યા. એવામાં અચાનક નેહાના મોબાઈલની રિંગ વાગી. નેહાએ ફોન જોયો તો તેના પિયરથી તેના ભાઈનો ફોન હતો. નેહાએ હસતા મુખે ફોન ઉપાડ્યો, "હા ભાઈ, બોલ..."

સામે છેડેથી ભાઈનો ગભરાયેલો અને રડમસ અવાજ સંભળાયો, "નેહા... તું જલ્દી ઘરે આવ. મમ્મીની તબિયત અચાનક બહુ બગડી ગઈ છે. તેમને છાતીમાં અસહ્ય દુખાવો ઉપડ્યો છે અને અમે તેમને હોસ્પિટલ લઈ જઈ રહ્યા છીએ. ડોક્ટરો કહે છે કે પરિસ્થિતિ ગંભીર છે..."

આટલું સાંભળતા જ નેહાના હાથમાંથી મોબાઈલ સરી પડ્યો. તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. જે માતાએ તેને લાડ-કોડથી ઉછેરી હતી, તે આજે હોસ્પિટલમાં જિંદગી અને મરણ વચ્ચે ઝોલાં ખાઈ રહી હતી. નેહા ધ્રુજવા લાગી અને મોટે-મોટેથી રડવા લાગી. પિયર જવાની તેની તીવ્ર ઈચ્છા હતી, પણ આ સમયે ઘરમાં કોઈ પુરુષ હાજર નહોતો જે તેને મૂકી આવે. તે એકદમ અસહાય થઈ ગઈ.

તે રડતી રડતી પોતાના રૂમ તરફ દોડી કે થોડા કપડાં લઈને નીકળી જાય. પણ જેવી તે રૂમની બહાર આવી, સામેનું દ્રશ્ય જોઈને તે આશ્ચર્યચકિત થઈ ગઈ.

રસોડામાંથી સુગંધ આવી રહી હતી. શ્વેતાએ સાંજની બધી રસોઈ બનાવી લીધી હતી, જેથી નેહાના ગયા પછી ઘરના લોકોને જમવાની તકલીફ ન પડે. એટલું જ નહીં, શ્વેતાના હાથમાં નેહાની એક નાની ટ્રાવેલ બેગ પેક કરેલી હતી. શ્વેતાની બાજુમાં મંગળાબેન પણ ઊભા હતા.

શ્વેતા નેહાની નજીક આવી, તેના ચહેરા પર સવારના અપમાનનો કોઈ આક્રોશ કે બદલાની ભાવના નહોતી. તેના ચહેરા પર માત્ર એક બહેન અને દીકરીની સહાનુભૂતિ હતી. શ્વેતાએ નેહાના હાથમાં બેગ આપી અને અત્યંત પ્રેમથી તેના આંસુ લૂછતાં બોલી:

"ભાભી, તમે જરાય ગભરાશો નહીં. મેં ભાઈને ફોન કરી દીધો છે, તે ઓફિસેથી સીધા ગાડી લઈને ઘરે આવી જ રહ્યા છે. તમને પિયર મૂકી જશે. અને હા, મેં તમારી બેગમાં જરૂરી બધો સામાન અને કપડાં ગોઠવી દીધા છે."

નેહા શ્વેતા સામે ગુનેગારની જેમ જોઈ રહી. સવારે જે નણંદને તેણે ઘરની બહાર જવાનું કહ્યું હતું, તે જ નણંદ અત્યારે તેની વહારે આવી હતી.

શ્વેતાએ નેહાના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને આગળ કહ્યું: "ભાભી, સવારે તમે કહ્યું હતું ને કે આ તમારું ઘર છે? હા, આ તમારું જ ઘર છે. પણ જેમ આ ઘર પર તમારો હક છે, તેમ તમારા પિયર પર પણ તમારો એટલો જ હક છે. આ ઘર જેટલું મારું છે, એટલું જ તમારું પિયર તમારું છે. આજે તમારી મમ્મીને તમારી સૌથી વધુ જરૂર છે. તમે કોઈ પણ ચિંતા વગર મમ્મી પાસે જાઓ, અહીં ઘરની, ભાઈની અને પપ્પાની બધી જ જવાબદારી હું સંભાળી લઈશ. આ શ્વેતા હજી જીવે છે, તમારા પિયરમાં કોઈ ખોટ નહીં આવવા દે."

નણંદના આ ઉમદા અને વિશાળ હૃદયના શબ્દો સાંભળીને નેહા પોતાની જાત પર ગ્લાનિ અનુભવવા લાગી. તેની આંખોમાંથી પસ્તાવાના આંસુ વહેવા લાગ્યા. રસોડાના ક્ષણિક હક અને સત્તાના અહંકારમાં તે એક સાચા સંબંધની કિંમત ભૂલી ગઈ હતી.

નેહાથી રહેવાયું નહીં. તે દોડીને શ્વેતાને ગળે વળગી પડી અને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડી. તેણે રડતા રડતા કહ્યું, "શ્વેતાબેન, મને માફ કરી દો. હું બહુ સ્વાર્થી થઈ ગઈ હતી. મેં તમારું આટલું મોટું અપમાન કર્યું, છતાં તમે મારા માટે આટલું વિચાર્યું? મને મારી ભૂલ સમજાઈ ગઈ છે."

શ્વેતાએ તેને હસતા હસતા સાંત્વના આપી અને કહ્યું, "અરે ભાભી, નણંદ-ભાભીના સંબંધમાં તો આવું ચાલ્યા કરે. હવે રડવાનું બંધ કરો અને મમ્મી પાસે જવા માટે તૈયાર થઈ જાઓ." એટલામાં જ નેહાના પતિ ગાડી લઈને આવી ગયા અને નેહા પોતાના પિયર જવા નીકળી ગઈ.

થોડા દિવસો પછી નેહાની માતાની તબિયત સારી થઈ ગઈ અને તે પાછી સાસરે આવી. પણ આ વખતે તે એ જૂની નેહા નહોતી. હવે રસોડા પર હક જમાવવાની કોઈ હોડ નહોતી. શ્વેતા જ્યારે પણ હવે પિયર આવતી, ત્યારે નેહા તેને રસોડાની સોંપણી પ્રેમથી કરી દેતી અને બંને નણંદ-ભાભી હસતા-રમતા આખા ઘરને સ્વર્ગ બનાવી દેતી.

ખરેખર, સ્ત્રી જ સ્ત્રીના ઘરને વસાવી પણ શકે છે અને ભાંગી પણ શકે છે. જો સમાજની દરેક નણંદ અને ભાભી શ્વેતા અને નેહાની જેમ સમજી જાય, તો કોઈ પણ ઘરમાં ક્યારેય કલેશ ન થાય.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો તેમજ આ સ્ટોરીને કમેન્ટમાં ૧ થી ૧૦ ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.