એનજીઓના મેનેજરની આંખો ફાટી ગઈ. તેમની સામે ઉભેલો શિસ્તબદ્ધ ડ્રાઈવર, જે છેલ્લા બે વર્ષથી નજીવા ૩૦૦૦ રૂપિયાના પગારમાં રાત-દિવસ એક કરીને સેવા આપતો હતો, તેણે હમણાં જ ૧૦૦ કરોડ રૂપિયાના ડોનેશનનો ચેક મેનેજરના હાથમાં મૂક્યો હતો. ‘સાહેબ, આ રકમ… આ કોણે મોકલી?’ મેનેજરે ગભરાટમાં પૂછ્યું. ડ્રાઈવર ધ્રુવે શાંતિથી સ્મિત કર્યું. ‘આ રકમ મેં જ મોકલી છે, સર.’ હોલમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો. બધાની નજર ધ્રુવ પર જ હતી. કોણે વિચાર્યું હતું કે ૩૦૦૦ રૂપિયા કમાતો આ સામાન્ય માણસ કરોડોનો માલિક હશે? આ તો માત્ર શરૂઆત હતી. આ ડોનેશન પાછળ એક એવું રહસ્ય છુપાયેલું હતું, જે શહેરના સૌથી ધનાઢ્ય પરિવાર, રાય બંગલોઝ, અને તેમની દાયકાઓ જૂની પોલ ખોલી નાખવાનું હતું. એક એવી હકીકત, જે ઘણા સમયથી ધૂળ નીચે દટાયેલી હતી, અને હવે તે જમીન ફાડીને બહાર આવવા તૈયાર હતી.
“સાહેબ, મને ખબર છે કે તમને વિશ્વાસ નહીં થાય,” ધ્રુવે કહ્યું, “પણ આ સત્ય છે. મેં જ આ પૈસાનું દાન કર્યું છે.” મેનેજર, શ્રીયુત મહેતા, માંડ માંડ બોલી શક્યા, “પણ… ધ્રુવ… તમે તો… તમે તો ડ્રાઈવર છો. ક્યાંથી આવ્યા આટલા પૈસા?” ધ્રુવની આંખોમાં એક વિચિત્ર ચમક હતી, જે મહેતાએ ક્યારેય જોઈ ન હતી. અત્યાર સુધી તે માત્ર એક મિલનસાર, મહેનતુ ડ્રાઈવર હતો, જે ક્યારેય પોતાની અંગત વાતો કરતો નહોતો. આજે તેના ચહેરા પર એક અકળ શાંતિ હતી, જાણે તે કોઈ લાંબા સમયથી દબાયેલા બોજમાંથી મુક્ત થઈ રહ્યો હોય. “મારી ઓળખાણ માત્ર ડ્રાઈવર પૂરતી સીમિત નથી, સાહેબ. મારું પૂરું નામ ધ્રુવ રાજવર્ધન રાય છે.” આ સાંભળતા જ મહેતાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. રાજવર્ધન રાય? શહેરના સૌથી ધનિક ઉદ્યોગપતિ, રાય ગ્રુપ ઓફ ઇન્ડસ્ટ્રીઝના માલિક, રાજવર્ધન રાયના દીકરા? આ કેવી રીતે શક્ય હતું? રાજવર્ધન રાયના તો બે જ સંતાનો હતા, એક દીકરો વિરાજ અને એક દીકરી રીમા. ધ્રુવ નામનો કોઈ દીકરો ક્યારેય કોઈએ સાંભળ્યો નહોતો.
ધ્રુવે મહેતા અને ત્યાં હાજર અન્ય કર્મચારીઓને પોતાની આખી વાત કહી. તેની વાર્તા કરુણા, ત્યાગ અને એક ઊંડી વેદનાથી ભરેલી હતી. તે રાજવર્ધન રાય અને તેમની પ્રથમ પત્ની પલ્લવીનો એકમાત્ર પુત્ર હતો. જ્યારે રાજવર્ધન રાય એક સામાન્ય માણસ હતા, સંઘર્ષ કરી રહ્યા હતા, ત્યારે પલ્લવીએ તેમને પૂરો સાથ આપ્યો હતો. પલ્લવીએ પોતાના દાગીના વેચીને રાજવર્ધનને ધંધો શરૂ કરવા માટે પૈસા આપ્યા હતા. રાજવર્ધન સફળ થયા, અબજોપતિ બન્યા. પણ સફળતાની સાથે સાથે તેમનું મન પણ બદલાઈ ગયું. તેમણે પલ્લવીને છોડી દીધી, અને એક ઉચ્ચ સમાજની મહિલા પ્રિયા સાથે લગ્ન કર્યા. ધ્રુવ ત્યારે માત્ર પાંચ વર્ષનો હતો. પલ્લવીએ ક્યારેય રાજવર્ધન પાસે કંઈ માંગ્યું ન હતું. તેણીએ ધ્રુવને મહેનત, ઈમાનદારી અને સ્વાભિમાનના પાઠ ભણાવ્યા. તેણીએ ક્યારેય રાજવર્ધન સામે નફરત ન ભરી, પરંતુ હંમેશા કહ્યું કે જીવનમાં ખુશ રહેવું એ જ સૌથી મોટો બદલો છે. ધ્રુવે પોતાની માતાને ગરીબી અને સંઘર્ષમાં જીવતા જોઈ હતી, પણ તેની માતાના ચહેરા પર ક્યારેય કોઈ ફરિયાદ નહોતી. તે જ કારણે ધ્રુવે ધનિક જીવનનો ત્યાગ કરીને સામાન્ય માણસની જેમ જીવવાનું પસંદ કર્યું. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો. તેને પોતાના પિતાની સંપત્તિ પર કોઈ હક જોઈતો ન હતો, જે તેની માતાના બલિદાન પર બનેલી હતી.
પરંતુ, એક દિવસ તેને ખબર પડી કે તેના પિતા, રાજવર્ધન રાય, એક મોટા સમાજસેવક બની ગયા છે. તેઓ કરોડો રૂપિયાનું દાન કરે છે અને આ ‘આશા કિરણ’ એનજીઓ પણ તેમના જ ફંડિંગથી ચાલે છે. ધ્રુવને થયું કે શું આ ખરેખર તેમના પિતાનો બદલાવ છે, કે પછી માત્ર સમાજમાં સન્માન મેળવવા માટેનો દેખાડો? આ સત્ય જાણવા માટે તેણે એક સાધારણ ડ્રાઈવર તરીકે આ એનજીઓમાં નોકરી લીધી. છેલ્લા બે વર્ષથી, તે અહીં કોઈને પણ પોતાની સાચી ઓળખ આપ્યા વિના, લોકોની સેવા કરતો હતો, અને એનજીઓના કામને નજીકથી નિહાળતો હતો. તેણે જોયું કે અહીં ખરેખર જરૂરિયાતમંદોને મદદ મળે છે, અને તેના પિતાનું દાન ખરેખર સત્કાર્યમાં વપરાય છે. આ જોઈને તેને સંતોષ થયો, પરંતુ એક કડવો સત્ય એ પણ હતું કે તેના પિતાનો પરિવાર, એટલે કે તેની સાવકી મા પ્રિયા અને તેના સંતાનો વિરાજ અને રીમા, આ દાન પાછળનો હેતુ ક્યારેય સમજ્યા નહોતા. તેઓ માત્ર પોતાના વૈભવ અને દેખાડામાં જ મસ્ત રહેતા હતા. ધ્રુવની આંખોમાં તેના પિતા પ્રત્યેની નફરત ધીમે ધીમે ઓછી થઈ રહી હતી, પણ એક ઊંડી ઉદાસી હંમેશા રહી હતી.
૧૦૦ કરોડના દાનની વાત વાયુવેગે ફેલાઈ ગઈ. એનજીઓના મેનેજમેન્ટમાં ખળભળાટ મચી ગયો. થોડી જ વારમાં રાજવર્ધન રાયને પણ આ વાતની જાણ થઈ. તેઓ તરત જ એનજીઓ પહોંચ્યા. તેમની સાથે તેમની વર્તમાન પત્ની પ્રિયા, પુત્ર વિરાજ અને પુત્રી રીમા પણ હતા. બધાના ચહેરા પર ઉત્સુકતા અને આશ્ચર્ય હતું. રાજવર્ધનને લાગ્યું કે કોઈ ભૂલ થઈ છે, અથવા કોઈએ તેમના નામનો ઉપયોગ કરીને દાન કર્યું છે. તેઓ અંદર આવ્યા અને મેનેજર મહેતાને પૂછ્યું, “આ શું ચાલી રહ્યું છે? કોણે આટલું મોટું દાન કર્યું છે?” મહેતાએ ધ્રુવ તરફ આંગળી ચીંધી. રાજવર્ધને ધ્રુવને જોયો. એક ક્ષણ માટે તેમની આંખોમાં અકળ ભાવ ઉભરાઈ આવ્યા. તેમણે ધ્રુવને ક્યારેય જોયો ન હતો, પણ તે યુવાનના ચહેરામાં એક અજાણી પરિચિતતા દેખાઈ રહી હતી. ધ્રુવ તેમના જ કદ કાઠીનો હતો, અને તેની આંખોમાં એ જ તીવ્રતા હતી જે રાજવર્ધનની યુવાનીમાં હતી. પ્રિયા, વિરાજ અને રીમા ધ્રુવને ઓળખતા નહોતા. તેઓ તેને માત્ર એક સામાન્ય ડ્રાઈવર સમજી રહ્યા હતા. વિરાજે તિરસ્કારથી કહ્યું, “આ ડ્રાઈવરે ૧૦૦ કરોડનું દાન કર્યું? મજાક કરો છો, મેનેજર સાહેબ?”