૨૦ વર્ષથી કામ કરતા ડ્રાઈવરની દીકરીના લગ્નમાં શેઠે આવવાની ચોખ્ખી ના પાડી દીધી, પણ લગ્નના દિવસે અચાનક સ્ટેજ પર પહોંચીને...

બંગલો 'નિલયમ' આખા વિસ્તારમાં તેની ભવ્યતા માટે જાણીતો હતો. આ બંગલાના માલિક હતા રમણલાલ શેઠ. રમણલાલ ટેક્સટાઈલ ઉદ્યોગના બહુ મોટા વેપારી હતા અને તેમનો કરોડોનો કારોબાર હતો. વ્યવસાયમાં કડક અને શિસ્તબદ્ધ ગણાતા રમણલાલ ઘરમાં ખૂબ જ શાંત અને ગંભીર રહેતા હતા. તેમના આ ભવ્ય બંગલામાં છેલ્લા વીસ વર્ષથી એક જ વ્યક્તિ ડ્રાઈવર તરીકે સેવા આપી રહ્યો હતો, જેનું નામ હતું લાલજીભાઈ. લાલજીભાઈ માત્ર ડ્રાઈવર નહોતા પણ રમણલાલ શેઠના સુખ-દુઃખના સાથી અને ઘરના એક વફાદાર સભ્ય જેવા બની ગયા હતા.

લાલજીભાઈનો એક નાનો પરિવાર હતો જેમાં તેમની પત્ની શારદાબેન અને એકમાત્ર દીકરી પૂજા હતા. પૂજા નાનપણથી જ ભણવામાં ખૂબ જ હોશિયાર હતી. લાલજીભાઈનો પગાર મધ્યમ હતો પરંતુ રમણલાલ શેઠે હંમેશાં પૂજાના ભણતર માટે આર્થિક મદદ કરી હતી. પૂજા મોટી થઈને બેંકમાં ઓફિસર બની ગઈ હતી. હવે તે લગ્ન લાયક થઈ ગઈ હતી એટલે લાલજીભાઈએ તેના માટે એક સારો અને સંસ્કારી છોકરો શોધી કાઢ્યો હતો. દીકરીના લગ્ન નક્કી થતાં જ લાલજીભાઈના હૃદયમાં હરખ માતો નહોતો. તેઓ પોતાની આખી જિંદગીની બચત વાપરીને દીકરીના લગ્ન ધામધૂમથી કરવા માંગતા હતા.

લગ્નની કંકોતરી છપાઈને આવી એટલે લાલજીભાઈ સૌથી પહેલી કંકોતરી લઈને રમણલાલ શેઠ પાસે ગયા. તે સમયે શેઠ પોતાના ઓફિસ રૂમમાં બેઠા હતા. લાલજીભાઈએ અત્યંત આદરપૂર્વક કંકોતરી શેઠના હાથમાં મૂકી અને હાથ જોડીને કહ્યું કે, શેઠ, મારી પૂજાના લગ્ન નક્કી થયા છે. આપના આશીર્વાદ વગર આ પ્રસંગ અધૂરો રહેશે. આપને આખા પરિવાર સાથે લગ્નમાં આવવાનું ભાવભીનું આમંત્રણ છે. રમણલાલ શેઠે કંકોતરી હાથમાં લીધી, તેના પર નજર ફેરવી અને થોડી ક્ષણો માટે રૂમમાં મૌન છવાઈ ગયું.

શેઠે કંકોતરી ટેબલ પર પાછી મૂકી દીધી અને અત્યંત ગંભીર અવાજે લાલજીભાઈ સામે જોયું. તેમણે કડક શબ્દોમાં કહ્યું કે, લાલજી, હું તારી દીકરીના લગ્નમાં નહીં આવી શકું. મારી પાસે એ દિવસે બહુ મોટો બિઝનેસ સોદો છે અને મારે બહારગામ જવાનું છે. તું તારી રીતે લગ્નનું આયોજન પૂરું કરી લેજે. શેઠના આ અણધાર્યા અને રૂખા જવાબથી લાલજીભાઈના હૃદયને બહુ મોટો આઘાત લાગ્યો. જે શેઠને તેઓ પોતાના ભગવાન માનતા હતા, જેમની સેવા પાછળ તેમણે ૨૦ વર્ષ રાત-દિવસ જોયા વગર વિતાવી દીધા હતા, તેમણે દીકરીના લગ્નમાં આવવાની ચોખ્ખી ના પાડી દીધી હતી.

લાલજીભાઈ ભારે હૈયે શેઠની ઓફિસમાંથી બહાર નીકળી ગયા. તેમની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા હતા. ઘરે જઈને તેમણે શારદાબેનને આ વાત કરી તો તે પણ ઉદાસ થઈ ગઈ. પૂજાને પણ આ વાતની ખબર પડી ત્યારે તેને પણ બહુ દુઃખ થયું કારણ કે તે રમણલાલ શેઠને પોતાના મોટા પપ્પા સમાન માનતી હતી. પરંતુ લાલજીભાઈએ મન મક્કમ કર્યું અને વિચાર્યું કે શેઠ અમીર માણસ છે, તેમની વ્યસ્તતા અલગ હોય. તેમણે પોતાના આંસુ લૂછી નાખ્યા અને દીકરીના લગ્નની તૈયારીઓમાં મન પરોવી દીધું.

જોતજોતામાં લગ્નનો દિવસ આવી ગયો. ગામના એક સુંદર વાડીમાં મંડપ બંધાયો હતો. લાલજીભાઈએ પોતાની હેસિયત પ્રમાણે બહુ સરસ વ્યવસ્થા કરી હતી. વરરાજાની જાન આવી ગઈ હતી અને સ્વાગતની વિધિઓ પૂર્ણ થઈ હતી. મંડપમાં લગ્નના ગીતો ગુંજી રહ્યા હતા અને ચારેય તરફ ખુશીનો માહોલ હતો. પરંતુ લાલજીભાઈની આંખો વારંવાર મંડપના મુખ્ય દરવાજા તરફ જતી હતી. તેમના મનમાં ક્યાંક એક નાની આશા છુપાયેલી હતી કે કદાચ શેઠ થોડો સમય કાઢીને પણ આશીર્વાદ આપવા આવશે.

લગ્નની વિધિઓ આગળ વધી રહી હતી અને હસ્તમેળાપનો સમય થયો. ત્યારબાદ સૌથી મહત્વની વિધિ એટલે કે કન્યાદાનનો સમય આવ્યો. પૂજા અને તેના થનારા પતિ સ્ટેજ પર બેઠા હતા. લાલજીભાઈ અને શારદાબેન કન્યાદાનની વિધિ માટે આગળ વધવાના જ હતા ત્યાં જ અચાનક મંડપના મુખ્ય દરવાજે એક ચમકતી મોંઘી મર્સિડીઝ કાર આવીને ઊભી રહી. કારમાંથી ડ્રાઈવર ઉતર્યો અને તેણે પાછળનો દરવાજો ખોલ્યો. કારમાંથી રમણલાલ શેઠ અને તેમના પત્ની અત્યંત સુંદર કપડાં પહેરીને બહાર આવ્યા.

શેઠને જોઈને લાલજીભાઈના આશ્ચર્યનો પાર ન રહ્યો. તેઓ દોડતા દરવાજા તરફ ગયા. આખું મંડળ પણ આ અમીર શેઠને જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગયું હતું. લાલજીભાઈએ ગળગળા સાદે કહ્યું કે, શેઠ, આપ આવ્યા? આપે તો ના પાડી હતી ને? રમણલાલ શેઠે લાલજીભાઈના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને સહેજ સ્મિત કર્યું. તેમણે કંઈ જ બોલ્યા વગર સીધા સ્ટેજ તરફ ચાલવાનું શરૂ કર્યું. શેઠ અને તેમના પત્ની સીધા કન્યાદાનના સ્ટેજ પર પહોંચી ગયા અને ત્યાં ગોઠવાયેલી મુખ્ય ખુરશીઓ પર બેસી ગયા.

ત્યાં હાજર રહેલા ગોર મહારાજ પણ થોડી ક્ષણો માટે અટકી ગયા. રમણલાલ શેઠે સ્ટેજ પર રાખેલું માઈક હાથમાં લીધું. આખા મંડપમાં એકદમ સન્નાટો છવાઈ ગયો હતો. બધા લોકો ઉત્સુકતાથી જોઈ રહ્યા હતા કે આટલા અમીર માણસ અહીં શું બોલશે. શેઠે માઈકમાં ગંભીર અને લાગણીસભર અવાજે બોલવાનું શરૂ કર્યું કે, અહીં હાજર રહેલા તમામ મહેમાનોને મારા નમસ્કાર. થોડા દિવસ પહેલાં જ્યારે લાલજી મારા ઘરે કંકોતરી આપવા આવ્યો હતો, ત્યારે મેં તેને આ લગ્નમાં મહેમાન તરીકે આવવાની ચોખ્ખી ના પાડી દીધી હતી.

શેઠે આગળ કહ્યું કે, મેં ના એટલા માટે પાડી હતી કારણ કે પૂજા કોઈ સામાન્ય ડ્રાઈવરની દીકરી નથી. લાલજીએ છેલ્લા ૨૦ વર્ષથી મારા ઘરને અને મારા પરિવારને પોતાના લોહી-પરસેવાથી સાચવ્યો છે. જ્યારે મારો અકસ્માત થયો હતો ત્યારે આ લાલજી પોતાના જીવના જોખમે મને હોસ્પિટલ પહોંચાડીને મારો જીવ બચાવ્યો હતો. પૂજા મારા માટે માત્ર લાલજીની દીકરી નથી, પણ તે મારી પોતાની સગી દીકરી સમાન છે. અને એક બાપ પોતાની દીકરીના લગ્નમાં ક્યારેય મહેમાન બનીને નથી આવતો.

રમણલાલ શેઠના આ શબ્દો સાંભળતા જ લાલજીભાઈની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહેવા લાગ્યા. મંડપમાં હાજર રહેલા લોકોના રૂંવાડા ઊભા થઈ ગયા હતા. શેઠે ગર્વથી જાહેર કર્યું કે, આજે આ દીકરીનું કન્યાદાન કોઈ બીજા નહીં, પણ હું અને મારા પત્ની પોતાના હાથે કરીશું. મેં જે ના પાડી હતી તે એક બાપના અહંકારથી નહીં પણ લાલજીને આ આશ્ચર્યજનક ભેટ આપવા માટે પાડી હતી. આજે હું મારી દીકરી પૂજાને લગ્નની ભેટ તરીકે અમદાવાદમાં એક આલીશાન ફ્લેટ અને તેની નવી જિંદગીની શરૂઆત માટે ફિક્સ ડિપોઝિટ અર્પણ કરું છું.

આખી વાડી અને મંડપ તાળીઓના ગડગડાટથી ગુંજી ઉઠ્યો. ઘણા લોકોની આંખો ભીની થઈ ગઈ હતી. લાલજીભાઈ સ્ટેજ પર દોડી ગયા અને શેઠના પગે પડવા લાગ્યા, પણ રમણલાલ શેઠે તેમને અધવચ્ચે જ રોકી લીધા અને તેમને ગળે લગાવી દીધા. બે જુદા જુદા સામાજિક સ્તરના માણસો આજે એક પવિત્ર સંબંધના બંધનમાં બંધાઈ ગયા હતા. અમીરી અને ગરીબીની બધી જ દીવાલો એક ક્ષણમાં તૂટી ગઈ હતી.

શેઠ અને તેમના પત્નીએ અત્યંત શાસ્ત્રોક્ત વિધિથી પૂજાનું કન્યાદાન કર્યું. પૂજા પણ પોતાના મોટા પપ્પાના આ અગાધ પ્રેમને જોઈને રડી પડી હતી. આ પ્રસંગે સાબિત કરી દીધું કે દુનિયામાં વફાદારી, પ્રેમ અને માણસાઈથી મોટું કોઈ ધન નથી હોતું. જે સંબંધો હૃદયથી બંધાય છે, તેને દુનિયાના કોઈ કાયદા કે પૈસા ક્યારેય તોડી શકતા નથી. રમણલાલ શેઠે એક આદર્શ સમાજનું ઉદાહરણ પૂરું પાડ્યું હતું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.